اولين فلم بروسلی در آمريکا مارلو نام داشت که در سال (۱۹۶۹) در آن بازی کرد. پس از آن به مدت سه سال در آمريكا براي بازي در فلم تلاش نمود ولي موفق نشد. او مدت‌ها سرگردان بود و هيچ كارگرداني حاضر به قبول يك خارجي چشم‌بادامي نشد. زيرا هنر وي از ديدگاه غربي‌ها كه فقط با اسلحه و خون‌ريزي سروكار داشتند، نمي‌توانست تماشاگران را جذب سينما كند! بروسلی پس از اين‌كه نتوانست در آمريكا هنر خود را عرضه كند و با صدها پاسخ «نه» مواجه شد، با ايمان و پشتكار تمام، به تمرين فنون هنرپيشگي پرداخت و به هنگ‌كنگ رفت تا در تعدادی فلم کم‌هزينه هنگ‌کنگی به تهيه‌کنندگی «ريموند چو» نظير «اژدها وارد مي‌شود» بازي كرده و شاهكارهاي جاويدان خود را خلق كند.

نمايش اين فلم شهرت و ثروت کلانی برای او به ارمغان آورد. او همان سال (۱۹۷۳) در فلم بازگشت اژدها با کارگردانی خودش بازی کرد. اين آخرين فلم کامل بروسلی بود. بازی مرگ آخرين فلمی است که بروسلی در آن بازی کرده است، ولی اين فلم به علت مرگ بروسلی نيمه‌کاره ماند و در سال (۱۹۷۸) با چند صحنه اضافی به نمايش در آمد.

مرگ بروسلی

حقيقت مرگ بروسلی هنوز در پرده ابهام است. قتل او توسط باجگيران هنگ‌کنگی به علت باج ندادن، ضربه کشنده يک ورزشکار رزمی، زندگی در يک خانه نفرين شده و مرگ به خاطر طلسم خانه، از شايعاتی بودند که درباره مرگ او رايج بود. اما طبیب و پوليس علت مرگ او را نرسيدن اكسيژن به مغز به‌علت دوش گرفتن در زير آب داغ و پر از بخار گزارش كردند. جسد بروسلی بدون هيچ گونه نشانی از جراحت و يا ضرب‌ديدگی در آپارتمانش در هنگ‌کنگ يافت شد.

تأثير بروسلی بر سينماي رزمي

با وجود زندگی کوتاه و بازی در چهار و يا پنج فلم، بروسلی نقش تاثيرگذاری در ژانر سينمای رزمی دهه (۱۹۷۰) داشت. اين تاثير سال‌ها بعد نيز ادامه داشت به طوری که هنوز سايه او روی بسياری از فلم‌های حادثه‌ای هاليوود مانند ماتريس، ببر خيزران، اژدهای پنهان و باشگاه مبارزه ديده می‌شود و بسياری از رسانه‌ها در سالگرد ‌مرگ او که در روز (۲۰) جولای (۱۹۷۳) اتفاق افتاد، بخشی از برنامه‌های خود را به اين شخصيت مشهور دنيای ورزش و سينما اختصاص مي‌دهند.

بروسلی همچنين يکی از عوامل اصلی پيدايش و گسترش سينمای ورزشی هنگ‌کنگی و يا به طور کلی گونه سينمای هنرهای رزمی است. تاثير مستقيم او روی سينمای رزمی و نقش او در محبوبيت ستاره‌های اين‌گونه از فلم‌ها مانند «جت لي»، «جکی چان» و يا «ژان کلود ون دام»، که از او کاملا پيروی می‌کنند، غيرقابل انکار است. به‌گونه‌یی كه هنوز هم فلم‌هاي وي طرفداران زيادي داشته و كتاب‌هاي بسياري درباره وي نوشته شده است.

وي كه براي اولين‌بار اقدام به ساخت فلم‌هاي رزمي نموده و هنر رزمي شرقي را به دنيا معرفي نمود، تحول عظيمي را در سينما ايجاد كرده و منشأ توجه و توليد فلم‌هاي رزمي ديگر شد. سال‌ها پس از مرگ بروسلی، تهيه‌کنندگان و کارگردانان هنگ‌کنگی، فلم‌هائی کاملا شبيه با فلم‌های او می‌ساختند و از بازيگرانی با ظاهر و فيزيک شبيه او و حتي با نام و تلفظ «بروسلی» فقط با تفاوت در املای اسامی، در اين فلم‌ها استفاده می‌کردند. ولی هيچ کدام از اين بازيگران ذره‌ای از شهرت و محبوبيت بروسلی را نمی‌توانستند به‌دست بياوردند، و فلم‌ها نيز با موفقيت چندانی مواجه نمی‌شدند. زيرا در تكنيك‌ها، مبارزات و رفتار بروسلی، مردانگي، گذشت و عزت‌نفس به‌وضوح قابل مشاهده بود و حتي ذره‌یی غرور و تكبر در او ديده نمي‌شد. در صحنه‌هاي زيادي از مبارزات او مي‌بينيم كه وقتي سلاح از حريف بدكردار او مي‌افتد، بروسلی نيز سلاح خود را بر زمين انداخته و با دست خالي به مبارزه ادامه مي‌دهد. اين برخلاف سينماي خشن غربي است كه با سنگين‌ترين و مخوف‌ترين سلاح‌ها، به جنگ بي‌دفاع‌ترين افراد رفته و آنان را به سادگي و بي‌رحمانه كشتار مي‌كنند.